We kennen haar als de knappe, goedlachse en charmante echtgenote van de Prins van Oranje. Vanaf het moment dat de twee samen werden gespot, is Nederland door haar charme van Máxima Zorreguieta gaan houden. We weten allemaal dat ze uit Argentinië komt, maar ook niet veel meer dan dat.

De Argentijnse journalisten Gonzalo Álvarez Guerrero en Soledad Ferrari vertellen het verhaal van prinses Máxima zoals we dat nog niet kennen. Via een beschrijving van het Argentinië van de jaren zeventig volgen we Máxima op haar levenspad. Wat is de geschiedenis van de Zorreguieta’s en hoe was het Argentinië waarin Máxima opgroeide? Uiteraard wordt er stil gestaan bij de rol van vader Jorge Zorreguieta als staatssecretaris van Landbouw onder het regime van Jorge Videla en de verhouding tussen Nederland en de Argentinië tijdens de dictatuur (1976-1983).

Het boek prikt een aantal mythes door. In tegenstelling tot wat de sensatiepers ons wil doen geloven, bezit de familie Zorreguieta geen uitgestrekte landgoederen. Evenmin stamt de toekomstige koningin van Nederland af van koning Alfonso III van Portugal of van oude Baskische adel. Opgegroeid in een ambitieuze middenklasse familie, doorliep Máxima de middelbare school op het Northlands College in Buenos Aires, een op Britse aristocratische tradities geënte opleiding. Na het afronden van een studie economie aan de Katholieke Universiteit van Argentinië werkte ze van 1995 tot 2000 in New York voor een aantal banken. In 1999 ontmoet ze tijdens een feest in Sevilla de Nederlandse kroonprins Willem-Alexander. Vooral het verslag van de huwelijksvoorbereidingen is de moeite waard om te lezen. Máxima’s onwennige familieleden en vrienden uit Argentinië krijgen een snelcursus etiquette, terwijl Máxima ondertussen met een gordijn om haar middel de huwelijksplechtigheid in de Nieuwe Kerk oefent.

Toen Guerrero en Ferrari aan de biografie van Máxima begonnen, stuitten zij op een muur van zwijgzaamheid die zich uitstrekte van Nederland tot diep in Argentinië. De Rijksvoorlichtingsdienst trachtte volgens de auteurs het onderzoek met juridische stappen tegen te houden. De schrijvers gingen echter door en hebben uiteindelijk veel anekdotes opgetekend en er een boeiend verhaal van gemaakt. Ten behoeve van de leesbaarheid en sfeer zijn de dialogen hier en daar geromantiseerd; ze zijn echter gebaseerd op bronnenmateriaal. Aangezien dit anonieme bronnen zijn, is de waarheidsgehalte moeilijk te achterhalen.