Een sfeerverslag van een zonnige Koninginnedag in Weert.    

Het belooft een mooie zonnige dag te worden als we 's morgens richting Weert rijden.  Onderweg zien we  diverse auto's waarin  oranje  uitgedoste inzittenden. Vast en zeker ook op weg naar Weert.  Langs de A2 staat prima aangegeven waar we de  weg af moeten. Wat volgt is een prachtig stukje Limburg  wat zich laaft aan de voorjaarszon. We kronkelen  door het Limburgse landschap en bereiken zó een grote grasvlakte aan de rand van Weert. We  kennen het principe inmiddels: vriendelijke vrijwilligers die ons  een parkeerplekje wijzen op het grasveld, bussen die klaarstaan om ons te brengen naar  vandaag ongetwijfeld het oranje kloppende hart van Weert. En ook meteen 'oranje attributen' om de feestvreugde te verhogen. Grote hoge stoffen oranje hoeden met daarop de tekst: 'Hoera Bea'... 

We nemen het graag aan en gaan op zoek naar een plekje langs de route. Ook dat is weer prima geregeld, want aan de ring van het centrum krijgen we allemaal een programmaboekje met routeaanduiding. Het is nog vroeg, maar al  gezellig druk. We besluiten te gaan staan aan de Oelemarkt, vlak voor ‘Café Hopeloos’. In de gevel prijkt al een kroontje. Nou zo ‘hopeloos’ is dat café niet. De koffie is er prima, de eigenaren hebben er zin in vandaag en als de politie een inspectierondje maakt bemerken we dat ze elkaar goed kennen,  de sfeer onderling prima is en de afspraken door iedereen worden nageleefd. Ook voor bezoekers zoals wij toch wel een veilig gevoel.

En dan is het wachten geblazen.  Hare Majesteit en haar familie moeten nog arriveren in Thorn, maar wij worden  de gehele morgen bezig gehouden met  muziek en kleine parades, we hoeven ons geen moment te vervelen. Tevens  hebben we daarbij zicht op een groep jongeren die bezig is graffitikunstwerken te maken. Zeer geconcentreerd en gemotiveerd.  Ondertussen luisteren we via een oortje naar de lokale omroep van Weert.  Zo maken we alles mee.  Keurig op tijd komt de Koninklijke familie aan per bus in Weert, en de verwachtingsvolle spanning neemt bij iedereen wat toe. Een agent merkt dat we via de oorradio alles volgen en simpel oogcontact is voldoende om elkaar te seinen dat de Majesteit nu toch écht richting Oelemarkt komt. De graffitijongeren  zijn er inmiddels achter gekomen dat in het woord ‘Beatrix’ de ‘r’  vergeten is.  Beatix is het nu. Even lichte paniek, maar dan wordt het op ‘graffiti-achtige’ wijze snel opgelost.

Voor ons staat een meisje van een jaar of negen, behorende bij de scouting. Die staat zo links en rechts langs de route. Haar hele gezichtje straalt spanning uit en in haar handen heeft ze een paar in folie verpakte bloemetjes. Haar  (bege)leidster drukt haar op het hart  te blijven staan op haar post en neemt zelf  schuin voor ons haar plaats in.  Als de prachtige steltloopdames aan het meisje voorbij schrijden en daarmee de komst van Hare Majesteit aankondigen, recht ze haar rug en houdt haar blik gefocust op de stoet en dus de Koningin.  Maar onze Majesteit heeft (zoals gewoonlijk) al lang weer zelf in de gaten hoe het zit. Kordaat stapt ze op het meisje af en begint een praatje en neemt (de inmiddels enigszins kromgetrokken bloemetjes, vast door de warme handjes..) in ontvangst. Klasse toch, zo’n Koningin die ook écht alles lijkt te zien en aan te voelen.

De Koningin loopt door, de rug van het meisje zakt in en een beetje verdwaasd kijkt ze de Majesteit na. Inmiddels heb ik zicht op de rug van de Majesteit en zie plots wat zij ziet als ze zo’n route loopt.  Klikkende fototoestellen en ontelbare uitgestoken handen van en ‘oranje boven’ roepende mensen langs de kant. De Majesteit pareert dit alles uiterst vriendelijk, spontaan en geduldig en heeft haar blik inmiddels ook op de jongeren en hun graffiti.  Een glimlach verschijnt op de gezichten van de jongeren als de Majesteit iets tegen hen zegt. Zal vast wel over die  vergeten ‘r’ in de naam Beatrix gaan...  Het meisje wordt inmiddels opnieuw aangesproken nu door andere leden van de Koninklijke familie en ze straalt helemaal.  Maar ook wij, mensen langs de kant, worden niet vergeten. Praatjes worden gemaakt, foto’s worden genomen, er  wordt gelachen, er is aandacht.De familie verdeelt zich zoveel mogelijk over de twee kanten van de straat en als Prinses Maxima haar naam hoort roepen (terwijl ze aan de overkant van de straat staat) steekt ze meteen  over naar onze kant. Prins Willem-Alexander zien we  lachen, handen schudden,  belangstellend informeren. Ook hij lijkt alles te zien en te horen en ondertussen houdt hij zijn vrouw en moeder goed in de gaten.

De lucht zindert van geluid, muziek en een oranje zon.  Het blijft toch uniek!  Dan komt het einde van de stoet in zicht. En (zoals wel vaker) helemaal achteraan lopen Prins Maurits en Prinses Marilène.  Volop tijd hebben ze voor iedereen, totdat  Prinses Marilène plots ziet dat ze toch wel enigszins haast moeten maken om aansluiting te vinden bij de rest van het gezelschap.  Zij trekt aan de hand van Maurits die op zijn beurt weer vast lijkt te zitten aan de handen van de mensen langs de kant. Dat levert een aardig tafereeltje op. Het meisje van de scouting (die op dat moment met rode wangen haar verhaal lijkt te vertellen aan haar leidster) lijkt ‘klem’ te komen zitten tussen beiden, maar alles gaat goed. Prins Maurits volgt snel, maar staat toch weer vlak voor ons stil om de mensen goedendag te zeggen die boven in de ramen van ‘café Hopeloos’  om aandacht vragen. 

Dan is het voorbij en ná een kopje koffie én vlaai   zoeken we  nog  een plekje in de buurt  van de grote markt. Onderweg passeren we  motorpolitie. Ze staan rustig op hun post. En ja;  er is veel politie op de been, maar dat geeft wél een veilig gevoel en het gaat uitermate vriendelijk. Kinderen mogen zelfs op de motoren plaatsnemen en er wordt volop gekiekt. Dan zien we (onder de klanken van de Carmina Burana)  abseilers van de kerktoren naar beneden komen, zij onthullen het doek waarop te lezen staat: ‘Weert kleurt oranje’, en de daad wordt meteen bij het woord gevoegd. Wat een spektakel! De Koningin bedankt uitbundig, de familie vertrekt en inderdaad worden de woorden van de Majesteit bewaarheid, want het (muzikale) feest gaat onder de klanken van het lied ‘Barcelona’ gewoon verder. En terwijl wij weer naar huis rijden, en nagenieten van wéér een mooie Koninginnedag kunnen we niet anders constateren dan dat de woorden van Burgemeester Strous (Maasgouw) helemaal waar zijn: ‘In deze tijd is Koninginnedag een pijler van de Nederlandse identiteit,  van het ‘wij-gevoel’…”  Weert en Thorn: bedankt voor een mooie dag! WIJ hebben ons er weer allemaal aan mogen laven. Koninginnedag 2011 dat stukje prachtige Nederlandse cultuur,was de moeite  ‘Weert’…..